سفارش تبلیغ
صبا ویژن


بهار 1387 - شمیم گل نرگس



درباره نویسنده
بهار 1387 - شمیم گل نرگس
یه سرباز گمنام
مولای من ! برایم دشوار است در فراقت قلم در دست گیـرم و با این همه حقارت توصیفت کنم و در مدحت صفحه ای بنگارم گستاخیست ! امـا هر که هستم هر چه هستم تو را دوست دارم و به تو وابستـه ام کلمات تاب و توان توصیفت را ندارند مهدی من ! نام زیبایت را بر صفحه صفحه ی دل کوچکم حک کرده ام و هرگز نمی گذارم گرد و غبار دوریت آن را کهنـه سازد محبوب من ! خودت را از خودت خواستن شیرینی مناجات من است یاری ام کن ! بـه امیـد یک نگـاه ! دوست داشتن « او » حکایتی است که سخت است گفتنش ... سخت است نوشتنش ...
آی دی نویسنده
تماس با نویسنده


آرشیو وبلاگ
مطالب گذشته
بهار 1387
تابستان 1386
پاییز 1385
تابستان 1385


لینک دوستان
گل نرگس...مهدی فاطمه
تبادل لینک وافزایش بازدید
راز و نیاز با خدا
بازی بزرگان
انتظار منتظر
امام مهدی (عج)
خلوت عشاق دل افروختـه
موعود
به سوی ظهور ......
*** یَا فَاطِمَةَ الزَّهرَاءِ «س» ***
پایگاه امام زمان ارواحنافداه
مرکز اطلاع رسانی حضرت مهدی (عج)
نفوذ یهود
.:: لینکستان ::.
رسول اعظم (ص) پیامبر مهربانی
سایت بین المللی قدس
خبر گزاری شبستان
وبلاگ فارسی
لیست وبلاگ ها
قالب وبلاگ
اخبار ایران
اخبار فاوا
تفریحات اینترنتی
تالارهای گفتگو
خرید اینترنتی
طراحی وب

عضویت در خبرنامه
 
لوگوی وبلاگ
بهار 1387 - شمیم گل نرگس

آمار بازدید
بازدید کل :55900
بازدید امروز : 4
 RSS 

شعری از امام خمینی در مدح ولیعصر (عج)


دوستـــــان، آمد بهـــــــــار عیش و فصل کامرانى            مـــــژده آورده گـــــــل و خواهد ز بلبل مژدگانى

بــــــــاد در گلشن فزون از حد، نموده مُشک بیزى           ابـــــــر در بستــان، برون از حد نموده دُر فشانى

بــــــــــــرقْ رخشان در فضا چون نیزه سالارِ توران           رعــــــدْ نــــــالان چون شه ایران ز تیر سیستانى

از وصــــــــــــــــــول قطره باران به روى آب صافى           جلـــــــــوه‏گــــــر گشته طبقها پر ز دُرهاى یمانى

دشت و صحرا گشته یکسر فرش، از دیباى اخضر            مـــــــــر درختان راست در بر، جامه هاى پرنیانى

گـــــــــــــوییا گیتى، چراغان است از گلهاى الوان            سـوسن و نسرین و یاس و یاسمین و استکانى

هم، منــــــــــــزّه طَرْف گلشن از شمیم اُقحوانى            هــــــم، معطّــــر ساحت بستان ز عطر ضیمرانى

ارغــــــــــوان و رُزّ و گل، صحن چمن را کرده قصرى          فــــرش او سبز و فضـایش زرد و سقفش ارغوانى

وآن شقــــــــــایق، عاشق است و التفات یار دیده           روى از ایــــــن‏رو، نیم دارد سرخ و نیمى زعفرانى

لادن و میمون و شـــاه اِسْپَرغم و خیرى و شب بو           برده‏اند از طـــــــز خوش، گوى سبق از نقش مانى

ژالـــــــــــــــــــه بر لالـــه چو خال دلبران در دلربایى          نرگس و سنبل چو چشم و زلفشان در دلستانى

وآن بنفشـــــــــه بین، پریشان کرده آن زلف معطّر            کـــــــــــــــرده دلها را پریشان همچو زلفین فلانى

زیـــــــن سبب بنگر سر خجلت به زیر افکنده، گوید           من کجــــــا و طُـــــــــرّه مشکین و پُرچین فلانى؟

عشق بلبل کـــــــــــرده گل را در حریم باغ، بیتاب             آشکــــــارا گوید از "شهناز" و "شور" و "مهربانى"

قمـــــــــــریک "ماهور" خواند، هدهد "آواز عراقى"            کبکْ صــــــــوت "دشتى" و تیهو "بیات اصفهانى"

کــــــــى چنین خرّم بهاران دیده چشم اهل ایران؟             کــــــرده نــــــــــــوروز کهن از نو خیال نوجوانى

یـــــــــــــا خداوند این بساط عیش را کرده فراهم              تـــــــا به صــــد عزّت نماید از ولى‏اش میهمانى

حضــــــــــــــــرت صاحب زمان، مشکوة انوار الهى             مــــــــــــــالک کوْن و مکان،  مرآت ذات لامکانى

مظهــــــــــــــر قدرت، ولىّ عصر، سلطان دو عالم              قــــــــــائم آل محمّـــــــد،مهدى آخــــــــر زمانى

با بقـــــــــــــــاء ذات مسعودش، همه موجود باقى            بــــــــى لحاظ اقدسش، یکدم همه مخلوق فانى

خوشه چین خرمن فیضش، همه عرشى و فرشى            ریـــزه خوار خوان احسانش، همه انسى و جانى

از طفیـــــــل هستى‏اش، هستىّ موجودات عالم              جـــــــوهـــــرى و عقلى و نامى و حیوانىّ و کانى

شاهـــــــدى کو از ازل،  از عاشقان بر بست رُخ را              بر ســــــــر مهـــــر آمـد و گردید مشهود و عیانى

از ضیــــــــائش ذرّه‏اى برخاست، شد مهر سپهرى              از عطــــــــایش بـــــــــــدره‏اى گردید بدر آسمانى

بهـــــــــــــــــــر تقبیل قدومش، انبیا گشتند حاضر                بهــــــــر تعظیمش، کمر خم کرد چرخ کهکشانى

گــــــــــــــو بیا بشنو به گوش دل، نداى "اُنظُرونى"               اى که گشتى بى‏خود از خوف خطاب "لَنْ ترانى"

عیـــــــــــــد "خُم" با حشمت و فرّ سلیمانى بیامد                کـــــــه نهـــــادم بر سر از میلاد شه، تاج کیانى

جمعه مــــــــى گوید  من آن یارم که دائم در کنارم             نیمــــــه شعبـــــــــــان مرا داد عزّت و جاه گرانى

قـــــــــــــــــرنها باید که تا آید چنین عیدى به عالم               عیــــــــــد امسال از شرف، زد سکه صاحبقرانى

عقل گوید باش خامش، چنـــــد گویى مدح شاهى ؟             کـــــــه سروده مدحتش حق،  با زبان بى زبانى

اى کـــــــه بـــى نور جمالت، نیست عالم را فروغى              تا بــــــــه کـــى در ظلِّ امر غیبت کبرى ، نهانى؟

پــــــــــــــرده بردار از رخ و ما مردگان را جان ببخشا                اى کـــــــــه قلب عالـــــــم امکانى و جانِ جهانى

تا به کــــــــى این کافران،  نوشند خون اهل ایمان؟             چنـــــد این گرگان، کنند این گوسفندان را شبانى؟

تا به کــــــــى این ناکسان،  باشند بر ما حکمرانان؟             تا کى این دزدان، کنند این بى کسان را پاسبانى؟

تا به کـــــــــــــــى بر ما روا باشد جفاى انگلیسى؟              آنکه در ظلم و ستم، فرد است و او را نیست ثانى

آنکـــــــه از حرصش،  نصیب عالمى شد تنگدستى              آنکـــــه بــــــر آیات حق رفت از خطایش، آنچه دانى

خـــــــوار کن شاها تو او را در جهان تا صبح محشر               آنکـــــه مــــــــى زد در بسیط ارض، کوس کامرانى

تا بـــــدانند از خداوند جهان، این دادخـــــــواهـــى                 تـــــــا ببینند از شه اسلامیان، این حکمــــــــرانى

حــــــــــوزه علمیّه قم را عَلَــــــــــــم فرما به عالم                  تـــــــــــــــــا کند فُلک نجات مسلمین را، بادبانى

بس کـــــــرم کن عمر و عزّت بر "کریمى" کز کرامت              کــــــــرده بر ایشان چو ابر رحمت حق، دُر فشانى

نیکخــــــــــــــــــــواهش را عطا فرما، بقاى جاودانى               بهـــــــــر بدخواهش رسان هر دم، بلاى آسمانى

تا ز فـــــــرط گل،  شود شاها زمین چون طرف گلشن             تــــــا ز فیض فرودین، گردد جهانى چون جنانى

بگـــــــــــذرد بر دوستانت هــــــــــر خزانى چون بهارى              رو کنـــــــــد بر دشمنانت هر بهارى چون خزانى



نویسنده : یه سرباز گمنام » ساعت 1:50 عصر روز سه شنبه 87 خرداد 14


حضرت آیت الله العظمی سید علی خامنه ای:

 

1. رابطه قلبی بین آحاد مردم وامام زمان(عج) امید وانتظار را به طوردائم دردل آنها زنده نگه می دارد واین خود یکی ازپربرکت ترین حالات انسانی است.

2. ای سید ومولای ما! پیش خدای متعال گواهی بده که ما درراه خدا تا آخرین نفس ایستاده ایم.

3. حضورحضرت ولیعصر(عج) دردل آحاد مردم دردوران انقلاب اسلامی یکی ازالطاف خداوند برمردم ایران است.

 4. جهان بشریت چشم انتظار حضرت ولیعصر (عج) وتشنه رهبری وهدایت اوست.

5. اگرهمه عاشورائی باشیم زمینه ظهورولی مطلق حق فراهم می شود.

6. انتظار ظهورمهدی(عج) بخش عظیمی ازاعتقادات ماست

 7. استقرارحکومت امام زمان(عج) تدریجی است وانتظاردرجائی است که امید وجود دارد.

 8. انتظارفرج موجب بیداری ملتها دربرابراستکبارودستیابی به وضع برتر می شود.

 9. برای تحقق ظهورامام زمان(عج) وجود ظلم وجور شرط کافی نیست و وجود انسانهای صالح، انگیزه های قوی، ایمانهای راسخ، گامهای استوارودلهای روشن لازم وضروری است.

 10. ما به زمان ظهورامام زمان(عج) این محبوب حقیقی انسانها نزدیک شده ایم زیرا معرفتها پیشرفت کرده است.



نویسنده : یه سرباز گمنام » ساعت 2:8 عصر روز دوشنبه 87 اردیبهشت 30


سؤال ) چگونه عمر هزار ساله و پس از آن ظهور در قیافه چهل ساله حضرت مهدى ‏علیه السلام را باور کنیم ؟

 پاسخ ) معمولاً موى ابرو و مژه در صورت ما ده ها سال ثابت است و هیچ رشدى ندارد ، در حالى که موى سر و صورت در کنار آن هر لحظه در حال رشد و تغییر و تحوّل است . هر دو از یک پوست و گوشت و خون و غذا و اکسیژن تغذیه مى‏کنند ، امّا خداوند قادر اراده کرده است که یک مو ثابت و در کنار آن موى دیگر متغیّر باشد .

علاوه بر آن که هیچ دلیل عقلى و نقلى و تجربى بر محدودیّت عمر انسان نداریم . عمر مانند حرکت است و تندى یا کندى حرکت مرز ندارد ، همان گونه که نور محدودیّت ندارد . خداوند در قرآن ، عمر هزار ساله را براى حضرت نوح و خواب سیصد ساله را براى اصحاب کهف مطرح کرده است .



نویسنده : یه سرباز گمنام » ساعت 3:44 عصر روز دوشنبه 87 اردیبهشت 23